Podłogi sportowe - squash i nie tylko

Budownictwo sportowe od około połowy lat dziewięćdziesiątych jest jedną z dynamiczniej rozwijających się gałęzi budownictwa. Podłoga to jeden z najważniejszych elementów każdego obiektu sportowego. Musi ona posiadać konstrukcję, której właściwości techniczno-użytkowe odciążają stawy i kręgosłup, obniżają ryzyko kontuzji, jednocześnie będąc konstrukcjami odpornymi na zużycie, trwałymi i łatwymi w utrzymaniu i czystości.

Tak jak w przypadku innych rodzajów podłóg sportowych konstrukcja podłogi przeznaczonej do gry w squasha powinna posiadać odpowiednią sprężystość, izolacyjność, oraz współczynnik tarcia kinetycznego umożliwiający bezpieczne i dynamiczne uprawianie tej dyscypliny sportu.

W związku z brakiem polskiej normy na podłogi sportowe dotychczas wykonywane projekty często charakteryzują się zbyt dużą sztywnością. Podłogi projektowane są na zbyt masywnych konstrukcjach legarowych, lub w sposób charakterystyczny dla budownictwa mieszkaniowego pomimo faktu, iż na świecie panuje ogólna tendencja do uelastyczniania tego typu konstrukcji. Tego typu podłogi są zbyt sztywne i mało komfortowe, co odbija się niekorzystnie na stawach i kręgosłupach osób ćwiczących. Skutkiem uprawiania sportu na tego rodzaju podłogach są zarówno kontuzje pojawiające się bezpośrednio podczas uprawiania sportu jak też pojawiające się często dopiero po upływie dłuższego czasu. Z powodu braku polskich unormowań dotyczących podłóg do gry w squasha najwłaściwszym odnośnikiem jest niemiecka norma DIN 18038. Wedle jej wymogów podłoga powinna przejąć ponad 50 % energii skoku.